Kolor talerza wpływa na apetyt w znacznie większym stopniu, niż się powszechnie uważa.
Eksperymenty z wizualną percepcją żywności wykazały, że czerwone i pomarańczowe odcienie żywności powodują szybsze pojawianie się sygnałów sytości w porównaniu z zielonymi lub białymi, donosi .
Nie chodzi tu o magię, ale o mechanizm ewolucyjny, który powiązał kolor czerwony z kalorycznymi i dojrzałymi pokarmami.
Zdjęcie:
Neurobiologia apetytu na kolory
Kora wzrokowa przetwarza sygnały kolorystyczne na ułamek sekundy przed tym, jak jedzenie trafi do ust.
Czerwone spektrum aktywuje ciało migdałowate i podwzgórze, ośrodki odpowiedzialne za ocenę zawartości odżywczej i wyzwalanie odruchów trawiennych.
Gdy dana osoba widzi czerwone jabłko lub pomidora, wydzielanie śliny i soku żołądkowego jest o 15-20 procent bardziej intensywne niż w przypadku patrzenia na zielony ogórek o tym samym kształcie.
Szybkość sytości: dane z eksperymentu
W kontrolowanych warunkach ochotnikom zaoferowano to samo jedzenie, ale na talerzach o różnych kolorach.
Ci, którzy jedli z czerwonych talerzy, spożywali średnio o 22 procent mniej kalorii na posiłek niż ci, którzy używali białych lub niebieskich talerzy.
Subiektywne uczucie sytości było o 8-10 minut szybsze w pierwszej grupie, mimo że zjedzona ilość była mniejsza.
Druga strona: czerwony kolor i przejadanie się
Ten sam mechanizm działa przeciwko osobom odchudzającym się, gdy czerwony kolor pochodzi z sosów, fast foodów lub opakowań przekąsek.
Jaskrawoczerwone opakowania chipsów lub ketchup na hamburgerze powodują, że mózg przecenia wartość odżywczą i domaga się więcej.
To dlatego sieci fast-foodów aktywnie wykorzystują kolor czerwony w swoich wnętrzach i logo – zachęca to ludzi do zamawiania więcej niż planowano.
Jak wykorzystać wiedzę w praktyce
Przydatna wskazówka: przenieś znane dodatki z białego talerza na czerwony lub ciemnobordowy talerz.
Porcja makaronu lub ryżu zjedzona z czerwonego talerza zasygnalizuje ci, że musisz przestać, zanim twoje ciało będzie naprawdę nasycone.
Natomiast do sałatek warzywnych i zieleniny lepiej wybrać talerz biały lub sałatkowy – dzięki temu delikatny kolor nie będzie prowokował nadmiernego pobudzenia.
Dieta kolorowa: mity i rzeczywistość
Niektórzy dietetycy sugerują, że dieta powinna być zaprojektowana tak, aby na talerzu znajdowało się co najmniej pięć różnych kolorów – to automatycznie zapewnia różnorodność mikroelementów.
Czerwone pokarmy (pomidory, arbuz, czerwona papryka, truskawki) są bogate w likopen i antocyjany, które chronią naczynia krwionośne.
Niebieskie i fioletowe kolory (bakłażan, winogrona, jagody) zawierają resweratrol i przeciwutleniacze mózgu.
Uwaga na sztuczne barwniki
Naturalne pigmenty z owoców i warzyw działają inaczej niż syntetyczne barwniki w napojach gazowanych i słodyczach.
Sztuczna czerwień nie zawiera fitoskładników i oszukuje mózg fałszywym sygnałem korzyści, powodując chęć zjedzenia większej ilości pustych kalorii.
Natura zadbała o to, by prawdziwe czerwone pokarmy były gorzkie lub kwaśne – to właśnie równowaga smaku i koloru reguluje apetyt.
Percepcja kolorów jest indywidualna i może zmieniać się wraz z wiekiem, po urazach wzroku lub w przypadku niektórych chorób.
Niemniej jednak podstawowa zasada działa dla większości ludzi: im jaśniejszy i bardziej intensywny jest naturalny kolor żywności, tym wyższa jest jej wartość biologiczna.
Urozmaicenie diety pod względem wizualnym to najprostszy krok do świadomego odżywiania bez sztywnych ograniczeń. Oczy naprawdę jedzą przed żołądkiem i warto tę wiedzę wykorzystać na swoją korzyść.
