Standardowe instrukcje na każdym opakowaniu spaghetti mówią: weź duży rondel, litr wody na sto gramów.
Ale włoskie gospodynie domowe i szefowie kuchni od dawna łamią tę zasadę, donosi korespondent .
Stawiają na ogniu szeroką patelnię z wysokimi bokami i wrzucają suchy makaron bezpośrednio do zimnej wody. Rezultatem jest gęsta, al dente tekstura i bogaty sos, który nie spływa do zlewu.
Zdjęcie: Pixabay
Oszczędność wody i czasu bez utraty jakości
W tradycyjnej metodzie skrobia jest wypłukiwana z makaronu do ogromnej ilości wody, a cenny płyn spływa do kanalizacji. Na patelni makaron jest gotowany we własnym roztworze skrobi, który naturalnie zagęszcza przyszły sos.
Metoda ta nazywana jest „pasta assorbita” lub namaczaniem. Woda jest prawie całkowicie wchłaniana przez makaron i nie trzeba niczego odcedzać – wszystko pozostaje na patelni.
Jak prawidłowo obliczyć proporcje
Weź taką ilość wody, aby przykryła suche spaghetti tylko o centymetr. Na dwieście gramów makaronu potrzeba około czterystu mililitrów płynu.
Posól wodę jak zwykle – dziesięć gramów na litr, ale przelicz objętość. Wiele osób popełnia błąd, używając soli na oko, co skutkuje mdłym daniem.
Technologia gotowania krok po kroku
Długie spaghetti przełamać na pół lub pozostawić w całości, jeśli pozwala na to patelnia. Ułóż je w równej warstwie, zalej zimną wodą i dopraw solą.
Włącz maksymalny ogień i doprowadź do wrzenia. Gdy woda się zagotuje, zmniejsz ogień do średnio niskiego i mieszaj co dwie minuty.
Sekretna sztuczka z końcowym sosem
Gdy na patelni pozostanie tylko trochę płynu (po około 8-10 minutach), dodaj sos pomidorowy, śmietanę lub tylko odrobinę masła. Energicznie wymieszaj, aby skrobia związała wszystko w jedną emulsję.
Danie będzie gotowe w ciągu minuty lub dwóch, wchłaniając smaki dodatków. Nie jest wymagane oddzielne gotowanie sosu w sąsiednim rondlu.
Pozostała na koniec woda ze skrobi jest idealnym zagęszczaczem do sosu serowego. Tarty parmezan wrzucony do gorącego makaronu rozpuści się i stworzy kremową konsystencję bez grudek.
Eksperymentuj z różnymi kształtami makaronu: penne i fusilli gotują się nawet szybciej niż spaghetti. Metoda ta nie jest jednak odpowiednia dla drobnego makaronu orzo lub ryżowego, ponieważ rozpuści się on w papkę.
Kiedy wrócić do klasycznego garnka
W przypadku dużych ilości makaronu – czterysta gramów lub więcej – patelnia stanie się ciasna. Makaron będzie się sklejał i gotował nierównomiernie.
Metoda ta nie nadaje się również do świeżego (nie suszonego) makaronu ani do nadziewanych produktów, takich jak tortellini. Cienkie ciasto wymaga dużej ilości wody, aby się nie zwijało.
Głównym zagrożeniem związanym z metodą namaczania jest wysychanie. Jeśli jesteś roztargniony i płyn wygotuje się przed upływem czasu, makaron przypali się i zamieni w twardy płaski chleb.
Obserwuj proces i w razie potrzeby dodawaj po trochu gorącej wody. Po wypróbowaniu tej sztuczki już nigdy nie wrócisz do nieporęcznego garnka.
Oto jak oszczędzać energię: woda gotuje się dwa razy szybciej na patelni niż w dużym garnku. Ponadto wystarczy umyć tylko jedną patelnię zamiast dwóch.
Pro tip: Wlej pół szklanki wody ze skrobią do kubka przed dodaniem sosu. Jeśli danie wydaje się suche, wlej tę rezerwę z powrotem.
